Je zit in meditatie en je herinnert je ineens iets wat je nog niet had gedaan. 

Je staat op één been in de boomhouding en je verliest je balans, en er komt een oordeel: ik doe het niet goed.

Je ligt in een yinhouding en je lijf doet pijn door de houding. Ga je je best doen om te blijven? Ontstaat er een innerlijke dialoog, een onderhandeling of en wanneer je eruit mag? 

Een leven vol wervelingen

De vergeten actie, het oordeel van niet voldoen na het omvallen, je lichaam forceren te blijven in een houding en de innerlijke dialoog, dit zijn allemaal wervelingen. En stroom van gedachten en oordelen die vervolgens op gang komt, ook dat zijn wervelingen. Een werveling is dat wat komt en gaat.

In het dagelijks leven zijn we vaak aaneengesloten bezig met alle verschillende wervingen. Ze bepalen veel van ons handelen en hebben grote invloed op wat er in jouw binnenwereld gebeurt. Wanneer er veel wervelingen zijn of ze elkaar snel afwisselen, noemen we dat meestal onrust. Vervolgens ontstaat de werveling iets te willen veranderen aan die wervelingen. Ik hoor vaak het verlangen hoe fijn het zou zijn als de wervelingen rustiger worden of nog beter, als ze helemaal weg zouden gaan.

Hoe ga je om met de wervelingen?

Een interessante vraag: kunnen we wervelingen stoppen?
Heb je wel eens geprobeerd je gedachten te stoppen? Is dat gelukt?
Misschien zijn je gedachten wel eens stilgevallen. Heb jij dat stilvallen veroorzaakt?

In mijn ervaring verschijnen de gedachten in mij, ik ben niet betrokken bij het creëren van de gedachten. Wat wel kan, is iets met de gedachten doen. Je kan met een gedachte mee “gaan denken”, bijvoorbeeld een plan maken in reactie op de vergeten to-do die verschijnt. Je kan de gedachten geloven, bijvoorbeeld dat als je omvalt je het niet goed doet of dat jij misschien niet goed genoeg bent. Je kan de gedachten ook proberen weg te duwen (ook dat is iets doen).

Het onaangeraakt zijn door de wervelingen

En er is een andere mogelijkheid. En dat is het laten van de gedachte. Er verschijnt de gedachte dat blijven staan beter is dan omvallen en je laat het. De gedachte is er en je hoeft er helemaal niks mee. In yoga noemen we dit het niet aangeraakt zijn door de wervelingen. Wanneer jij niks doet met de werveling die komt, dan zie je dat die vanzelf weer gaat. En jij bent precies dezelfde.

In een belangrijk yoga geschrift (sutra’s van Patanjali) wordt beschreven dat de staat van diepe ontspanning ontstaat wanneer wij onaangeraakt zijn door de wervelingen. Als je niet wordt overgenomen door de werveling of niet meer samenvalt met de werveling, ontstaat er ruimte. En deze ruimte ervaren we vaak als ontspanning en rust.

Rust te midden van de wervelingen

Het oefenen van het onaangeraakt zijn door de wervelingen is de belangrijkste beoefening binnen yoga. Hoe meer je dit oefent, hoe meer je gaat ervaren dat de wervelingen minder grip op je hebben. Dit geeft direct de ervaring van rust. Een rust te midden van alle wervelingen. Ze hoeven helemaal niet weg om rust in jezelf te ervaren.

En terwijl je hier meer geoefend in raakt, ga je mogelijk ook veranderingen opmerken in de wervelingen. Niet omdat jij iets hebt veranderd, maar eenvoudig dát ze veranderen. Moeiteloos worden ze waarschijnlijk vanzelf iets kalmer, zijn ze minder alarmerend en vaak ook minder frequent.

Yoga is niet het kunnen aanraken van je tenen. Yoga is het eerlijk zien van dat wat er is én er niet mee samen te vallen. Het is een voortdurende oefening van zien wat komt en gaat en ondertussen te blijven zien dat jij meer bent dan de werveling die langskomt.